Sen kalk sevdiğini söyle

Sen kalk sevdiğini söyle..
Yüz vermesin.
Sen kalk yine sevdiğini söyle..
Başkasıyla evlensin..
Sonra kalksın “anlaşamıyorum” deyip boşansın.
Sonra sen yine tüm “sevgini toplayıp!” tekrar tekrar sevdiğini söyle!
Ki büyük cesaret!
Sonra kalksın “istemiyorum” desin.
Boşanmış olarak gezerken etrafta, orda burda!
Sen yine devam et onu sevdiğini söylemeye!
Sonra “olmaz, olamaz” desin o.
Sonunda bıraktım , unutacağım de.
E unutuluyorken! o çıkagelsin.
Haber göndersin onunla bununla..
Sen kalk ” neden olmasın” de o kadar şeyden sonra!
Ama içimde garip şeyler olacağına dair şüpheler yok değil.
Neden bunca zamandan sonra geldi ki diye düşünürken!
Sonunda söyleniverdi söz!;
“beni sevdiğini biliyorum,
çok istediğini de,
ama ben sana her seferinde hayır dememe rağmen,
sen hep seviyorum dedin.
şimdi bile.
ben hamileyim ali!,
bir hatadır oldu!
beni bu halimle kabul edersen. ”
diye devam eden cümleler, ağlamalar vs..
” sokarım ben böyle aşkın ızdırabına ” demiştim değil mi ?